W akcie prawnym o podatku od towarów i usług charakteryzowane są dwa rodzaje sprzedaży wysyłkowej, różniące się od siebie jedynie sposobem opodatkowania. Prawodawstwo dopuszcza zatem sposobność wysyłki „z terytorium kraju” a także „na terytorium kraju”. Wysyłki te są do siebie podobne, zaistniała różnica polega na formie i miejscu zapłaty podatku VAT, który może zostać opłacony na terenie kraju, w którym znajduje się sprzedawca lub też na terytorium kraju, gdzie znajduje się odbiorca.
Dla zaistnienia jednej z dwóch wspomnianych powyżej wysyłek, muszą zostać wypełnione dwa warunki:
• Nabywca nie musi być płatnikiem VATu, jednak winien być osobą fizyczną. Jeśli natomiast osoba ta jest płatnikiem VAT, powinien powstać warunek, w którym nabywca rozlicza się jak z transakcji wewnątrzwspólnotowego kupna towarów (płatnik podatku zostanie zwolniony podmiotowo od powyższego podatku),
• Sprzedawca powinien być płatnikiem VATu, zarejestrowanym na terenie Unii Europejskiej (w jednym z jej państw)
Sprzedażą wysyłkową nie będą objęte:
• Produkty słane przez opodatkowanego pośrednika,
• Produkty montowane lub instalowane,
• Nowe środki transportu
W przypadku, gdy do czynienia będziemy mieć z towarami, które objęte zostały akcyzą, miejscem opodatkowania zostanie każdorazowo kraj przeznaczenia.
Sprzedaż wysyłkowa „na terenie kraju”
Z takim typem wysyłki będziemy mieli do czynienia w przypadku, kiedy towar wysyłany jest z terytorium jednego z państw Wspólnoty do naszego państwa. Taką transakcję określa art. 2 pkt. 24 ustawy o podatku od towarów i usług. Produkty, które w wyżej wymieniony sposób będą zbywane, opodatkowane będą w myśl prawodawstwa polskiego, ale tylko do określonego limitu sumy wszystkich transakcji – 35 000 euro. Po przekroczeniu tego limitu, towar musi zostać opodatkowany na terenie kraju, gdzie siedzibę ma nadawca.
Sprzedaż wysyłkowa „z terenu kraju”
Za tym pojęciem ukrywa się sprzedaż towaru, wysyłanego z obszaru Polski do innego państwa Unii. Prawem opisującej ten przypadek jest art. 2 pkt. 23 ustawy o podatku od towarów i usług. W powyższym przypadku miejscem obłożenia podatkiem jest Polska. Jednak również i tu istnieje pewien pułap wielkości kwoty zbycia na terenie konkretnego kraju, powyżej którego produkty opodatkowywane są w innym miejscu. Limity te ustalane są odmiennie przez kraje wspólnoty, nie przewyższają jednak 100 tys. euro. Po przewyższeniu powyższej granicy, produkt zostanie opodatkowany w myśl prawa podatkowego obowiązującego na terenie państwa, do którego go wysłano.