Zgodnie z istniejącymi przepisami prowadzenie księgi musi odzwierciedlać fakt dokonania wszelkich operacji gospodarczych, według ich rzeczywistego stanu. W tym celu przedsiębiorca musi zebrać kluczowe dokumenty, potwierdzające przychód lub rozchód. Warto przyjrzeć się sytuacji, kiedy brak jest dokumentu, który stwierdza nabycie towarów handlowych, gdyż podatnik prowadzi działalność w zakresie sprzedaży detalicznej towarów używanych , a swoje artykuły nabywa nieodpłatnie z tzw. "wystawek" w Belgii. Jedyny koszt jaki płatnik ponosi jest związany z przetransportowaniem towarów z danego kraju do Polski gdzie będą sprzedawane . Taki sposób pozyskiwania towarów zdarza się nieczęsto to też aktualne przepisy w tej chwili, w sprawie prowadzenia PKiR, nie precyzują w sposób konkretny procedur postępowania w tej kwestii . Niewątpliwie prowadzący firmę ma powinność odzwierciedlenia faktu dokonania wszystkich operacji gospodarczych w taki sposób w jaki rzeczywiście przebiegały. A więc księga musi zawierać także te artykuły, które uzyskaliśmy bezpłatnie, a podlegają dalszej odsprzedaży . Wyczerpujące informacje opisujące zdarzenia gospodarczego należy umieścić w kolumnie 6 księgi, tymczasem w kolumnie 17 może pojawić się notatka o pochodzeniu towarów. Przepisy prawne nie regulują w żaden sposób zasad dokumentowania nabycia artykułów ruchomych (towarów) porzuconych przez poprzedniego posiadacza po to by wyzbyć się ich własności w miejscu zwanym "wystawką". Własność ruchomego towaru niczyjego nabywa się po przez objęcie jej w posiadanie samoistne. KPiR nie przewiduje dokumentu za sprawą, którego jesteśmy w stanie potwierdzić ten rodzaj zdarzenia. Ważne jest, żeby właściciel firmy zaznaczył źródło zakupu towaru i udowodnił jego nabycie. Adekwatny w tej sytuacji będzie każdy "inny dowód", który wskazuje sposób nabycia towarów, miejsca ich pochodzenia oraz ich ilość (np. protokół napisany przez podatnika). Ujęcie kosztów za pomocą dowodu wewnętrznego również pozostawia sporo wątpliwości, gdyż przepisy rozporządzenia w sprawie prowadzenia KPiR w paragrafie 14 ust. 2 wyszczególniają sytuacje, w których poniesione koszty uzyskania przychodów mogą być udokumentowane dowodami wewnętrznymi. Wśród nich nie wyszczególniono omawianego zdarzenia kiedy to dochodzi do sprzedaży towarów uzyskanych bezpłatnie a należy zaznaczyć, że zbiór tych zdarzeń jest zamknięty. Biorąc pod uwagę oszacowanie wartości tych towarów do celów remanentu, to zależy ona od stosowanej przez przedsiębiorcę rodzaju opodatkowania . Gdy jest płatnikiem VAT, to ze względu na brak dokumentu stwierdzającego nabycie towarów handlowych, nie kwalifikuje się do skorzystania ze zwolnienia z VAT przewidzianego dla produktów używanych. W takiej sytuacji należy go obciążyć podatkiem o stawce, która odpowiada grupie do jakiej przynależy ten artykuł (np. 23%). Ci, którzy podlegają ryczałtowi od przychodów ewidencjonowanych mają problem gdyż nie jest przewidziany odpowiedni sposób ewidencjonowania uzyskanych produktów. Wynika to z formy opodatkowania, w której nie uwzględnia się kosztów prowadzonej działalności. Nie usuwa to jednak przymusu zachowywania dowodów zakupu. Z chwilą braku tego dowodu wydaje się uzasadnione sporządzenie spisu tych przedmiotów w celach dowodowych. Sprzedawca musi oszacować cenę towarów handlowych wedle ceny kupna albo zgodnie z ceną rynkową z dnia utworzenia spisu, jeśli straciły na wartości od chwili nabycia. W omawianej sytuacji wartość towaru wynosić będzie 0zł ale należy ją powiększyć o koszty poniesione w związku z kupnem artykułów, w szczególności z jego kosztem transportu, załadunku i wyładunku albo potencjalnego ubezpieczenia w drodze.